Przejdź do treści
PL - Język: Polski
MatematykaStudia

Całkowanie przez części i przez podstawienie - dwie metody krok po kroku

· 12 min czytania

W skrócie

Całkowanie przez części odwraca wzór na pochodną iloczynu, a całkowanie przez podstawienie - wzór na pochodną funkcji złożonej. Przez części zamieniamy całkę z iloczynu na inną, często prostszą, a przy podstawieniu oznaczamy funkcję wewnętrzną nową zmienną u. W całce oznaczonej po podstawieniu trzeba przeliczyć granice na nową zmienną, a wartość całki się nie zmienia.

Najważniejsze pojęcia

Całkowanie przez części
Wzór ∫u dv = uv − ∫v du, który wynika ze wzoru na pochodną iloczynu.
Całkowanie przez podstawienie
Zastąpienie funkcji wewnętrznej nową zmienną u, tak żeby całka stała się prostsza.
Różniczka du
Dla u = g(x) zapisujemy du = g′(x) dx. Dzięki temu przy podstawieniu można zamienić dx na du.
Granice całkowania
Liczby a i b w całce oznaczonej. Po podstawieniu trzeba je przeliczyć na nową zmienną.

Jak myślisz?

Pochodna której z tych funkcji jest równa 2xcos⁡(x2)2x\cos(x^2)?

Główna idea: odwracamy wzory na pochodne

Pochodną iloczynu i pochodną funkcji złożonej liczymy z gotowych wzorów. Przy całkowaniu takich wzorów nie ma: całka z iloczynu nie jest iloczynem całek. Są za to dwie metody, które biorą wzory na pochodne i odczytują je od końca:

  • wzór na pochodną iloczynu daje całkowanie przez części,
  • wzór na pochodną funkcji złożonej daje całkowanie przez podstawienie.

Dlatego przy całce z iloczynu warto zapytać, czy jeden z czynników nie uprości się po zróżniczkowaniu. A przy funkcji złożonej - czy obok niej nie stoi pochodna funkcji wewnętrznej (z dokładnością do stałej).

Całkowanie przez podstawienie: to samo pole w nowej zmiennej

Przejdź animację krok po kroku przyciskami albo strzałkami na klawiaturze. Liczymy pole pod wykresem x e−x2x\,e^{-x^2} od 00 do 22.

12340,20,40,6x = 0x = 2

pole = ?

Krok 1 z 5
Kroki animacji. Kroki możesz przełączać strzałkami na klawiaturze.

Chcemy policzyć pole pod wykresem x·e^(−x²) od x = 0 do x = 2. Funkcji pierwotnej nie widać od razu, więc spróbujemy zmienić zmienną.

Zwróć uwagę na granice: zamiast 00 i 22 mamy 00 i 44. Inny jest też wykres funkcji podcałkowej. Wartość całki, której szukaliśmy, się nie zmieniła.

Całkowanie przez części: odwrócony wzór na pochodną iloczynu

Ze wzoru na pochodną iloczynu, (uv)′=u′v+uv′(uv)' = u'v + uv', wynika, że uv′=(uv)′−u′vuv' = (uv)' - u'v. Całkujemy obie strony, a v′ dxv'\,dx zapisujemy krócej jako dvdv, a u′ dxu'\,dx jako dudu. Tak powstaje wzór na całkowanie przez części:

∫u dv=uv−∫v du.\int u\,dv = uv - \int v\,du.

Ten sam wzór spotkasz też w postaci ∫f g′ dx=fg−∫f′ g dx\int f\,g'\,dx = f g - \int f'\,g\,dx, na przykład w e-podręczniku AGH. Metoda się opłaca, gdy całka ∫v du\int v\,du po prawej stronie jest prostsza od tej, od której zaczynamy.

Wypróbuj: dwa składniki wzoru

Wybierz funkcję i przesuwaj górną granicę bb. Pod wykresem zobaczysz trzy liczby: pierwszy składnik wzoru, czyli [uv][uv] między granicami, drugi składnik, ∫v du\int v\,du, i samą całkę. Całka zawsze jest różnicą dwóch pierwszych liczb.

Funkcja podcałkowa

Nasz wybór: u = x, dv = eˣ dx → du = dx, v = eˣ

0,511,5251015
b = 1
pierwszy składnik, [u·v] od a do b
2,718
drugi składnik, ∫ v du od a do b
1,718
całka: pierwszy składnik − drugi składnik
1

Na co zwrócić uwagę:

  • we wszystkich trzech przypadkach uu to czynnik, który po zróżniczkowaniu się upraszcza: pochodna xx to 11, a pochodna ln⁡x\ln x to 1x\frac{1}{x},
  • dvdv to reszta funkcji podcałkowej i musi to być coś, co umiemy scałkować,
  • w ∫ln⁡x dx\int \ln x\,dx iloczynu w ogóle nie widać. Zapisujemy więc ln⁡x\ln x jako ln⁡x⋅1\ln x \cdot 1 i bierzemy dv=dxdv = dx.

Jak wybrać uu i dvdv

Nie ma reguły, która zawsze działa, ale jest prosta wskazówka: wybierz je tak, żeby całka ∫v du\int v\,du była nie trudniejsza od wyjściowej. W praktyce:

  • za uu bierz czynnik, który po zróżniczkowaniu się upraszcza, na przykład xx albo ln⁡x\ln x,
  • za dvdv bierz czynnik, który umiesz scałkować.

Dla ∫xsin⁡x dx\int x \sin x\,dx wybór u=xu = x, dv=sin⁡x dxdv = \sin x\,dx daje du=dxdu = dx i v=−cos⁡xv = -\cos x, a nowa całka to po prostu ∫(−cos⁡x) dx\int (-\cos x)\,dx. Odwrotny wybór, u=sin⁡xu = \sin x, dv=x dxdv = x\,dx, daje v=x22v = \frac{x^2}{2} i całkę ∫x22cos⁡x dx\int \frac{x^2}{2}\cos x\,dx, trudniejszą od wyjściowej.

Dla ∫ln⁡x dx\int \ln x\,dx weź u=ln⁡xu = \ln x i dv=dxdv = dx. Wtedy du=dxxdu = \frac{dx}{x}, v=xv = x, a druga całka to ∫1 dx=x\int 1\,dx = x. Wynik to xln⁡x−x+Cx \ln x - x + C.

Wzory

Całkowanie przez części. W całce oznaczonej pierwszy składnik liczymy między granicami:

∫abu dv=[uv]ab−∫abv du.\int_a^b u\,dv = \Big[uv\Big]_a^b - \int_a^b v\,du.

Całkowanie przez podstawienie. Jeśli u=g(x)u = g(x), to du=g′(x) dxdu = g'(x)\,dx i

∫abf(g(x)) g′(x) dx=∫g(a)g(b)f(u) du.\int_a^b f(g(x))\,g'(x)\,dx = \int_{g(a)}^{g(b)} f(u)\,du.

Dlaczego to działa? Niech FF będzie funkcją pierwotną ff. Ze wzoru na pochodną funkcji złożonej (F(g(x)))′=f(g(x)) g′(x)\big(F(g(x))\big)' = f(g(x))\,g'(x), więc całka po lewej stronie jest równa F(g(b))−F(g(a))F(g(b)) - F(g(a)). Dokładnie tyle samo wynosi całka z f(u)f(u) od u=g(a)u = g(a) do u=g(b)u = g(b).

Z granicami w całce oznaczonej można postąpić na dwa sposoby:

  • przeliczyć je na g(a)g(a) i g(b)g(b) i dokończyć rachunek w zmiennej uu - tak było w animacji,
  • albo najpierw policzyć całkę nieoznaczoną w zmiennej uu, wrócić do xx i wstawić stare granice aa i bb.

Nie mieszaj tych sposobów: stare granice pasują tylko do xx, a nowe tylko do uu.

Obie metody odwracają wzory z wyjaśnienia o pochodnej i pomagają policzyć całkę oznaczoną, gdy funkcji pierwotnej nie widać od razu.

Przykład 1: całkowanie przez części - całka z x exx\,e^x

Liczymy ∫01x ex dx\int_0^1 x\,e^x\,dx. Funkcja podcałkowa to iloczyn xx i funkcji wykładniczej, więc próbujemy całkowania przez części.

Krok 1. Wybierz u i dv

Czynnik xx po zróżniczkowaniu się upraszcza, a exe^x łatwo scałkować.

u=xdv=ex dx\begin{aligned} u &= x \\ dv &= e^x\,dx \end{aligned}

Krok 2. Policz du i v

Różniczkujemy uu i całkujemy dvdv.

du=dxv=ex\begin{aligned} du &= dx \\ v &= e^x \end{aligned}

Krok 3. Wstaw do wzoru

Pierwszy składnik to uvuv, a od niego odejmujemy całkę z v duv\,du.

∫x ex dx=x ex−∫ex dx\int x\,e^x\,dx = x\,e^x - \int e^x\,dx

Krok 4. Dokończ całkę

Została całka z exe^x, a jej funkcją pierwotną jest znowu exe^x.

∫x ex dx=x ex−ex+C\boxed{\int x\,e^x\,dx = x\,e^x - e^x + C}

Krok 5. Wstaw granice

Od wartości funkcji pierwotnej w 11 odejmujemy jej wartość w 00.

∫01x ex dx=(e−e)−(0−1)=1\begin{aligned} \int_0^1 x\,e^x\,dx &= (e - e) - (0 - 1) \\ &= 1 \end{aligned}

Odpowiedź

∫01x ex dx=1\int_0^1 x\,e^x\,dx = 1. Oznacza to, że pole pod wykresem x exx\,e^x między 00 i 11 wynosi dokładnie 11.

Przykład 2: całkowanie przez podstawienie - całka z x e−x2x\,e^{-x^2}

Liczymy ∫02x e−x2 dx\int_0^2 x\,e^{-x^2}\,dx, czyli pole z animacji.

Krok 1. Wybierz u

W wykładniku stoi x2x^2, a jego pochodna, 2x2x, różni się od czynnika xx przed ee tylko stałą.

u=x2u = x^2

Krok 2. Policz du

Różniczkujemy i wyznaczamy x dxx\,dx, bo właśnie to stoi w całce.

du=2x dxx dx=12 du\begin{aligned} du &= 2x\,dx \\ x\,dx &= \tfrac{1}{2}\,du \end{aligned}

Krok 3. Przelicz granice

Stare granice dotyczą xx, więc zamieniamy je na wartości uu.

x=0 ⇒ u=0x=2 ⇒ u=4\begin{aligned} x = 0 &\ \Rightarrow\ u = 0 \\ x = 2 &\ \Rightarrow\ u = 4 \end{aligned}

Krok 4. Przepisz całkę

W nowej całce nie ma już ani xx, ani dxdx - tylko uu.

∫02x e−x2 dx=12∫04e−u du\int_0^2 x\,e^{-x^2}\,dx = \frac{1}{2}\int_0^4 e^{-u}\,du

Krok 5. Scałkuj i wstaw granice

Funkcją pierwotną e−ue^{-u} jest −e−u-e^{-u}.

12[−e−u]04=12(−e−4+1)=1−e−42≈0,491\begin{aligned} \frac{1}{2}\Big[-e^{-u}\Big]_0^4 &= \frac{1}{2}\left(-e^{-4} + 1\right) \\ &= \frac{1 - e^{-4}}{2} \approx 0{,}491 \end{aligned}

Odpowiedź

∫02x e−x2 dx=1−e−42≈0,491\int_0^2 x\,e^{-x^2}\,dx = \frac{1 - e^{-4}}{2} \approx 0{,}491 - to samo pole, które zacieniowała animacja.

Teraz Ty

Policz ∫0πxsin⁡x dx\int_0^{\pi} x \sin x\,dx. Który czynnik warto wziąć za uu?

Wskazówkapokaż

Weź u=xu = x, bo po zróżniczkowaniu się upraszcza. Wtedy dv=sin⁡x dxdv = \sin x\,dx i v=−cos⁡xv = -\cos x.

Rozwiązanienajpierw spróbuj samodzielnie

Krok 1. Wybierz u i dv

Czynnik xx po zróżniczkowaniu się upraszcza, a sin⁡x\sin x łatwo scałkować.

u=xdv=sin⁡x dx\begin{aligned} u &= x \\ dv &= \sin x\,dx \end{aligned}

Krok 2. Policz du i v

Różniczkujemy uu i całkujemy dvdv.

du=dxv=−cos⁡x\begin{aligned} du &= dx \\ v &= -\cos x \end{aligned}

Krok 3. Wstaw do wzoru

Pierwszy składnik liczymy między granicami.

∫0πxsin⁡x dx=[−xcos⁡x]0π+∫0πcos⁡x dx\begin{aligned} \int_0^{\pi} x \sin x\,dx &= \Big[-x\cos x\Big]_0^{\pi} \\ &\quad + \int_0^{\pi} \cos x\,dx \end{aligned}

Krok 4. Policz pierwszy składnik

Wstawiamy granice do −xcos⁡x-x\cos x: w π\pi mamy cos⁡π=−1\cos\pi = -1, więc składnik wynosi π\pi, a w 00 wynosi 00.

[−xcos⁡x]0π=−πcos⁡π−0=π\begin{aligned} \Big[-x\cos x\Big]_0^{\pi} &= -\pi\cos\pi - 0 \\ &= \pi \end{aligned}

Krok 5. Policz drugi składnik

Została całka elementarna: funkcją pierwotną cos⁡x\cos x jest sin⁡x\sin x.

∫0πcos⁡x dx=sin⁡π−sin⁡0=0\int_0^{\pi} \cos x\,dx = \sin\pi - \sin 0 = 0

Odpowiedź

∫0πxsin⁡x dx=π+0=π\int_0^{\pi} x \sin x\,dx = \pi + 0 = \pi.

Najczęstsze błędy

  • Stare granice po podstawieniu. Jeśli zapiszesz 12∫02e−u du\frac{1}{2}\int_0^2 e^{-u}\,du, wyjdzie 1−e−22≈0,432\frac{1 - e^{-2}}{2} \approx 0{,}432 zamiast 0,4910{,}491. Granice 00 i 22 dotyczyły xx, a nie uu.
  • W całce zostaje xx. Po podstawieniu nie może zostać nic z xx, także dxdx. Jeśli jakiś czynnik się nie skraca, podstawienie jest prawdopodobnie źle dobrane. Na przykład ∫ex2 dx\int e^{x^2}\,dx nie da się tak policzyć, bo brakuje czynnika xx.
  • Zgubiony stały czynnik. Z du=2x dxdu = 2x\,dx wynika x dx=12 dux\,dx = \frac{1}{2}\,du, a nie 2 du2\,du.
  • Zgubiony minus przy całkowaniu przez części. Wzór to uv−∫v duuv - \int v\,du. Łatwo pominąć ten minus albo znak w samym vv, na przykład w v=−cos⁡xv = -\cos x.
  • Zły wybór uu i dvdv. Jeśli nowa całka jest trudniejsza od wyjściowej, zamień role. Gdy żaden podział nie pomaga, ta metoda może po prostu nie pasować do tej całki.

W szkole i na studiach

W liceum całek nie ma, ale wzory, które te metody odwracają, już tak. Obowiązująca podstawa programowa matematyki w zakresie rozszerzonym wymaga liczenia pochodnej iloczynu i funkcji złożonej, a o całkach nie mówi. Podobnie wymagania matury rozszerzonej z matematyki opisane w informatorze CKE. Całkowania przez części i przez podstawienie uczysz się więc dopiero na studiach - na kierunkach ścisłych i technicznych to stały element pierwszego kursu analizy matematycznej. Tak jest też w otwartych e-podręcznikach AGH „Całka nieoznaczona” i „Całka oznaczona funkcji jednej zmiennej rzeczywistej”.

Bywa, że całkowanie przez części trzeba zastosować dwa razy, na przykład w ∫x2ex dx\int x^2 e^x\,dx. Niektóre funkcje, na przykład ex2e^{x^2}, nie mają funkcji pierwotnej, którą da się zapisać za pomocą funkcji elementarnych - wtedy nie pomoże żadne podstawienie ani żaden podział na uu i dvdv.

Sprawdź się

Sprawdź się

Który wzór na pochodną odwraca całkowanie przez podstawienie?

W całce ∫x ex dx\int x\,e^x\,dx bierzesz u=xu = x i dv=ex dxdv = e^x\,dx. Ile wynosi vv?

Liczysz ∫02x e−x2 dx\int_0^2 x\,e^{-x^2}\,dx przez podstawienie u=x2u = x^2. Jakie granice ma nowa całka?

Ile wynosi ∫01x ex dx\int_0^1 x\,e^x\,dx?

Który wybór jest lepszy dla ∫xsin⁡x dx\int x \sin x\,dx?

Fiszki do powtórki

Odwróć fiszkę i oceń, czy znasz odpowiedź. Te, których jeszcze nie znasz, wrócą na koniec talii. Dlaczego warto wrócić do nich za kilka dni, przeczytasz w poradniku Powtórki rozłożone w czasie.

Fiszki

  1. Który wzór na pochodną odwraca całkowanie przez części?

    Wzór na pochodną iloczynu, (uv)′=u′v+uv′(uv)' = u'v + uv'.
  2. Który wzór na pochodną odwraca całkowanie przez podstawienie?

    Wzór na pochodną funkcji złożonej.
  3. Jak brzmi wzór na całkowanie przez części?

    ∫u dv=uv−∫v du\int u\,dv = uv - \int v\,du
  4. Jak wygląda całka oznaczona po podstawieniu u=g(x)u = g(x)?

    ∫abf(g(x)) g′(x) dx=∫g(a)g(b)f(u) du\int_a^b f(g(x))\,g'(x)\,dx = \int_{g(a)}^{g(b)} f(u)\,du
  5. Co się dzieje z granicami przy podstawieniu?

    Przeliczasz je na uu: g(a)g(a) i g(b)g(b). Możesz też zostawić stare granice i na końcu wrócić do xx - ale nie mieszaj tych sposobów.
  6. Jak wybrać uu i dvdv przy całkowaniu przez części?

    Tak, żeby ∫v du\int v\,du była nie trudniejsza od wyjściowej. uu upraszcza się po zróżniczkowaniu (jak xx albo ln⁡x\ln x), a dvdv umiesz scałkować.
  7. Ile wynosi ∫x ex dx\int x\,e^x\,dx?

    x ex−ex+Cx\,e^x - e^x + C
  8. Ile wynosi ∫ln⁡x dx\int \ln x\,dx?

    xln⁡x−x+Cx \ln x - x + C, przy u=ln⁡xu = \ln x i dv=dxdv = dx.
  9. Ile wynosi ∫02x e−x2 dx\int_0^2 x\,e^{-x^2}\,dx?

    1−e−42≈0,491\frac{1 - e^{-4}}{2} \approx 0{,}491, przy u=x2u = x^2 i nowych granicach 00 i 44.

Źródła

Fakty na tej stronie sprawdziliśmy w tych źródłach. Wszystkie można swobodnie wykorzystywać - mają otwartą licencję albo nie podlegają prawu autorskiemu.

  1. Open AGH - T. Drwięga, K. Nosek, „Całka nieoznaczona”, rozdz. 2: Całkowanie przez podstawianie całek nieoznaczonych (twierdzenie o całkowaniu przez podstawienie, nowa zmienna t = g(x)) · CC BY-SA 4.0
  2. Open AGH - T. Drwięga, K. Nosek, „Całka nieoznaczona”, rozdz. 3: Całkowanie przez części całek nieoznaczonych (wzór ∫f g′ dx = fg − ∫f′g dx, przykłady) · CC BY-SA 4.0
  3. Open AGH - W. Majdak, „Całka oznaczona funkcji jednej zmiennej rzeczywistej”, rozdz. 6: Całkowanie przez części całek oznaczonych (wzór wyprowadzony z (fg)′ = f′g + fg′) · CC BY-SA 4.0
  4. Open AGH - W. Majdak, „Całka oznaczona funkcji jednej zmiennej rzeczywistej”, rozdz. 7: Całkowanie przez podstawianie całek oznaczonych (twierdzenie, dowód z twierdzenia Newtona-Leibniza, zmiana granic całkowania) · CC BY-SA 4.0
  5. Wikibooks - Analiza matematyczna/Rachunek całkowy (wzór na całkowanie przez części, całka z ln x, podstawienie) · CC BY-SA 4.0
  6. Rozporządzenie Ministra Edukacji z 28 czerwca 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podstawy programowej kształcenia ogólnego dla liceum ogólnokształcącego, technikum oraz branżowej szkoły II stopnia (Dz.U. 2024 poz. 1019) - matematyka, zakres rozszerzony, XIII.4: pochodna iloczynu i funkcji złożonej; całek w podstawie nie ma · dokument urzędowy
  7. CKE - Informator o egzaminie maturalnym z matematyki jako przedmiotu dodatkowego (poziom rozszerzony) od roku szkolnego 2024/2025 (wymagania: pochodna iloczynu i funkcji złożonej, bez całek) · dokument urzędowy
  8. Active Calculus (Matthew Boelkins) - 5.3 Integration by Substitution (odwrócona reguła łańcuchowa, du, zmiana granic, dlaczego e^(x²) tak się nie policzy) · CC BY-SA 4.0
  9. Active Calculus (Matthew Boelkins) - 5.4 Integration by Parts (wzór z pochodnej iloczynu, jak wybrać u i dv, całki oznaczone) · CC BY-SA 4.0
  10. Wikipedia - Całkowanie przez części · CC BY-SA 4.0
  11. Wikipedia - Całkowanie przez podstawienie · CC BY-SA 4.0

Więcej wyjaśnień